Statement

Voor mijn beeldend werk laat ik mij leiden door het vaak onopgemerkte verloop van de dingen. Zoals een groeiproces van een plant, ophopingen en resten van ooit belangrijke verhalen op papier, de snelheid van onze voertuigen, de door de mens gebouwde ruimten en constructies die weer uiteen vallen. De tijd brengt een constante spanning tussen verandering en de menselijke neiging tot het vasthouden aan wat was. Ik zie in de door mensenhanden gevormde wereld een momentopname van een transformatie met daarin de wisselwerking tussen natuur en de menselijke ‘natuur’. Het zijn processen die zowel in de maatschappij, in onze psyche, als in de natuur plaats vinden. De eeuwige zoektocht van de mens naar een balans tussen het kunstmatige en het natuurlijke, het najagen en het loslaten, het verstand en het gevoel zie ik als processen waarin groei en verval de basis vormen. De technologische vooruitgang met bijvoorbeeld globalisering, virtualisering en kunstmatige lichaamsdelen tot gevolg, verandert de mens in hoe hij naar zijn wereld en zichzelf kijkt. De mens wordt hierdoor telkens opnieuw gedwongen om te zoeken naar wat voelt als zijn eigen ‘natuur’. Door vernieuwing en veroudering, kunnen delen van onze geestelijke en fysieke werelden van ons vervreemden, worden vergeten of juist nog niet af zijn. Ik zie hierin de schoonheid, de kracht en kwetsbaarheid van de mens. Ik zoek de waarheid achter het alledaagse en probeer als het ware de mechanieken te vinden die het menselijk bestaan aandrijven. Dit doe ik bijvoorbeeld door op zoek te gaan naar dorpen die in verval zijn, waar sporen van de menselijke wereld ontleed worden door natuurlijke krachten en organismen, die eigenlijk altijd onder de oppervlakte liggen van het leven van een mens.

Mijn manier van kijken vertaal ik naar sculpturen, installaties, foto’s en animatiefilms. De kunstwerken zijn architectonisch en landschappelijk van aard. Ze tonen hedendaags aandoende plekken, maar zijn verstild en lijken zich te hebben onttrokken aan de waan van de dag. In het maken van mijn kunstwerken wordt niet gestreefd naar een absolute weergave van de wereld, maar naar het uiten van de altijd veranderende manier waarop mijn subjectieve waarneming en mijn waargenomen omgeving samenvallen. Dit gaat voor mij altijd gepaard met een gevoel van ontzag voor de natuur en de dynamieken, patronen en processen die hiermee samen gaan. Ik maak veel gebruik van animatietechniek om de dimensie tijd en daarmee de veranderlijkheid der dingen te kunnen tonen. Andere werken, zoals foto’s en sculpturen staan juist stil op een bepaald punt van een transformatie of beweging. Door lijnen, perspectieven of ruimtelijkheid lijken deze werken gestold en aanwezig in hun verstilde beweging. Ze balanceren op een kantelpunt, als de stilte voorafgaand aan een nieuwe dynamiek. Ik wil dat mensen mijn kunstwerken ondergaan, en ervaren dat niets stilstaat. Ik nodig de kijker uit om zich over te geven aan de emotionele en psychologische kant van het veranderlijke. En ik wil laten zien dat de hoedanigheid van tijd en ruimte, de kaders waarbinnen veranderlijkheid zich af kan spelen, afhangt van de manier waarop je hier naar kijkt.

Elise van der Linden

Statementadmin